Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
“Και ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχύσαμε να μας καθίσουν στο σκαμνί γιατί νικήσαμε” στίχος από τραγούδι του 1947 με τίτλο “Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου” το οποίο ερμήνευσε μοναδικά η Σοφία Βέμπο, η φωνή της λευτεριάς, η τραγουδίστρια της Νίκης. Πόσο μοναδικός και πόσο αληθινός αυτός ο στίχος.
Τα ξημερώματα λοιπόν της 28 Οκτώβρη του 1940, όταν ο Ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι παρέδωσε το τελεσίγραφο του Μουσολίνι στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά και έπειτα από την απάντηση του τελευταίου: “Ώστε λοιπόν έχουμε πόλεμο” ξεκίνησε για την Ελλάδα ένας αγώνας, ένας άνισος πόλεμος, μια φτωχή χώρα, χωρίς αεροπλάνα, χωρίς στρατιωτικά οχήματα, χωρίς πολεμοφόδια, χωρίς δύναμη, μέσα στα χιόνια στα βουνά της Αλβανίας, μέσα στο κρύο και στον πάγο, χωρίς φαγητό, χωρίς ζέστη, κατάφερε να σταθεί, ήκωσε ανάστημα και έμεινε στην ιστορία. Γιατί δεν παραδόθηκε, δεν λύγισε αλλά και γιατί τα παιδιά της “μάλωναν” για το ποιος θα προλάβει να μπει πρώτος στο τρένο. Γιατί όσοι δεν μπόρεσαν να πάνε αμέσως στεναχωρήθηκαν και περίμεναν αγωνιωδώς το επόμενο. Γιατί έφταναν στο μέτωπο τραγουδώντας, μοίραζαν με τα αδέλφια τους το ξερό ψωμί που είχαν. Διατί το χιόνι έφτανε και ξεπερνούσε τα γόνατα όμως αυτοί συνέχιζαν. Γιατί τους έπεφταν οι μύτες από το κρύο, η ποδάγρα τους σακάτευε και έχαναν τα χέρια και τα πόδια τους, αλλά δεν βλαστημούσαν, έλεγαν “Δόξα σοι ο Θεός”, “η Παναγιά είναι μαζί μας” και ήταν… Ήταν αυτή που τους έδειχνε τον δρόμο, ήταν αυτή που τους έδινε κουράγιο, ήταν αυτή που άκουγε τις προσευχές τους και προστάτευε τις οικογένειές τους. Πόσοι και πόσοι την είδαν με τα ίδια τους τα μάτια. Μαυροντυμένη να τους γλιτώνει από χιονιάδες και βόλια.
Και ναι τα κατάφεραν, λευτέρωσαν το Αργυρόκαστρο, την Κορυτσά, το Τεπελένι, ολόκληρη την Βόρειο Ήπειρο, διέσωσαν την Ήπειρο και την Ελλάδα ολάκερη για μισό περίπου χρόνο απ’ τον Οκτώβρη του 40 ως τον Απρίλη του 41. Νίκησαν τους Ιταλούς, τους Αλβανούς, αλλά έπεσαν με τους Γερμανούς. Γιατί οι Έλληνες είχαν δίκιο και όχι μίσος όπως οι Γερμανοί, γιατί ήθελαν ελευθερία και δεν πείραξαν κανέναν αθώο, άμαχο αλλά ούτε και αιχμάλωτο, οπότε ήταν φυσικό μπρος στο σκότος των Ναζί να λυγίσουν, αλλά όχι για πολύ.
Ο Έλληνας δεν τα παράτησε στα χρόνια της κατοχής, μικροί και μεγάλοι σαν μια γροθιά αντιστέκονταν, έφτιαξαν ομάδες και όλοι μαζί δημιούργησαν την Εθνική Αντίσταση, εκεί που άπαντες ήτανε ίσοι, ίσοι στην φτώχεια, στην φοβερή πείνα, στον θάνατο .
Οι γυναίκες οι στυλοβάτες του έπους, στις πλάτες τους δεν κουβάλησαν μόνο πολεμοφόδια, αλλά κουβάλησαν την απώλεια και το πένθος, την Νίκη και την Πίστη. Και με την υπομονή και την προσευχή τους στερέωναν τους αγωνιζόμενους Έλληνες στα βουνά, αλλά και πολλές απ’ αυτές μπρόνταξαν τα στήθη τους στους Ναζί κατά τη διάρκεια της κατοχής με περίσσιο θάρρος. Μια από τις πολλές, που επιβεβαιώνει ότι η δύναμη της φυλής μας είναι ίδια αιώνες είναι η Λέλα Καραγιάννη η αρχηγός της αντιστασιακής οργάνωσης “Μπουμπουλίνας” και η επιλογή του ονόματος δεν ήταν τυχαία αφού ήταν ανιψιά της, για αυτό δικαίως ονομάστηκε Μπουμπουλίνα της κατοχής, το αίμα μίλησε για ακόμη μια φορά.
Αυτοί είμαστε οι Έλληνες, όσο και να θέλουν οι έξω να ξεχάσουμε και όσο και αν φαίνεται πώς ξεχάσαμε, αυτό δεν θα συμβεί ποτέ! Οι Έλληνες έχουμε ψυχή, μας κρατάει το άφθονο αίμα που χύθηκε όλα αυτά τα χρόνια, το αίμα που έχυσαν οι πρόγονοι μας με αυτοθυσία και αγάπη, με το αίμα τους πλήρωσαν την ελευθερία της Βορείου Ηπείρου, αλλά δεν την έλαβαν ποτέ. Και ένας ακόμη στίχος από το “Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου” κρύβει ακριβώς αυτό τον πόνο, την πληγή, το άδικο αίμα.
Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά
Οι σύμμαχοι στη μοιρασιά
Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου
Να μη μας αρρωστήσεις
Γιατί το θέλει κι ο Θεός
Να ζήσεις και θα ζήσεις
“Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου” να πούμε και εμείς αδέλφια στην Ελλάδα μας και στους εαυτούς μας, αλλά να μην μείνουμε σ’ αυτό. Να σηκώσουμε τα μανίκια και να ριχτούμε στην μάχη όπως οι παππούδες και οι προπαππούδες μας, ενωμένοι, μακριά από τα τραγικά λάθη του παρελθόντος, με πίστη και να είστε σίγουροι πως οι αιώνιοι εχθροί μας, αυτοί που τότε ήρθαν με τα χακί και τώρα φοράνε κοστούμια θα αναγκαστούν ξανά να παραδεχτούν, όπως ο Χίτλερ : “Χάριν της ιστορικής αλήθειας οφείλω να πω ότι μόνον οι Έλληνες απ’ όλους τους αντιπάλους οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο”.
Τι λέτε λοιπόν Παιδιά της Ελλάδος; Αξίζει να προσπαθήσουμε; Αξίζει να τους τιμήσουμε με κάθε τρόπο; Αξίζει να αγωνιστούμε; Να παλέψουμε για την Ελλάδα μας και τις ψυχές μας; Αξίζει να τους κάνουμε περήφανους;
Χρόνια Πολλά Έλληνες! Και του χρόνου στην Βόρειο Ήπειρο!
Ελλάδα μου η Παναγιά μαζί σου!
